این هفتاد و هفتمین نامه من به تو هست بهزاد. تو بلاخره دیروز جواب تک تکشون رو دادی. حتما انتظار داری دیگه اینجا چیزی برات نگذارم. تو انگار اصلا نمی دونی 3 سال پیش چه اتفاقی افتاد؟ پشیمونی نه؟ پیش خودت می گی کاش نکرده بودی کاش نگفته بودی کاش منو ندیده بودی . بیچاره تو. گرفتار شدی. خوشبحال من. چنان به این دام افتادم که راه برگشتی برام متصور نیست. من هستم. می تونی خودت رو از تک تک سلول هام بیرون بکشی ؟ می تونی خودت رو از لحظه هام پاک کنی؟ می تونی دنیا رو که برای من به رنگ تو در اومده بی رنگ کنی؟ می تونی اسمت رو که کنار اسم من جا خوش کرده برداری؟ می تونی قلبمو از سینه ام در بیاری که برای تو نتپه؟ می تونی گذشته و حال و آینده رو که برای من با تو گره خورده پاره پاره کنی؟ می تونی زبونم رو ببری که دیگه اسم تو رو نیاره؟ می تونی پاهامو قطع کنی که دنبال تو راه نیفته؟ می تونی دستام رو بشکنی که دیگه توان نداشته باشه به طرف تو دراز بشه؟ منو بکش بهزاد. منو آتیش بزن. خاکسترم رو هم بریز توی حوض اسید که دود بشه و بره. اگه می خوای تو رو نخوام و نباشم پس باید منو بکشی و بعد روحم رو در بند کنی تا به هوای تو پر نکشه اونجا که تو هستی. امکان داره بتونی هستی منو ازم بگیری اما خودت رو نه! هرگز!

امشب اصلا خواب به چشمم نمیاد.  

 نمی دونم چرا یاد اون شبی افتادم که قرار بود فردا صبحش مجید رو دفن کنیم 

بدترین شب زندگیم بود 

 تنها شبی که منتظر فردا نبودم 

که هر لحظه اش قدر هزار سال می گذشت 

امشب دقیقا همون حس رو دارم 

قلبم تیر می کشه 

زنگ زدم از دکتر فروتن وقت بگیرم اما حداقل تا یک شنبه نمیشه ببینمش 

می ترسم 

حالم خوب نیست 

وحشت زده هستم 

 چرا نفس نفس می زنم 

 چرا نمی تونم راحت نفس بکشم  

دلم برای بهزاد تنگ شده 

دلم براش تنگ شده!